6. Zon, wind en water

Op de Pescador komen zoon Chung en z’n vriendin Jolie tegen vieren aan. Chung is stevig geërgerd door allerlei files. Ze gaan met z’n vieren uit eten. Wij ook, trouwens: patat met biefstuk, extra mals gemaakt met Toni’s malsmaker (mafmaker). Piet Sap en vriendin (Ghilaine) komen even buurten. Ze zijn nieuwsgierig of wij hebben gezien wie hun bijbootje trachtte te ontvreemden. Dat was niet het geval: zijn touwtjes waren zo rot, dat het bootje er aan één kant er spontaan doorheen zakte. Daarna heeft Chih Ling de andere kant ook laten zakken, zodat het motortje geen risico liep onder water te raken. Intussen neemt de wind gestaag toe, draait naar ZO, van achteren en wordt kouder. De voorspellingen zijn niet zo gunstig: we krijgen vannacht de wind – en dus de golven – met 5 Beaufort vrijwel recht van achteren, van 6 km door de havenopening – op de kont.

Zondagochtend 1 juli blijkt dat de voorspellingen klopten, zelfs wel iets te gematigd waren: ZO 6 Bf en af en toe oplopend tot 7. De hele nacht heeft het geklotst, gefloten, gegierd en geknerpt. Aan overkant zijn vannacht al een paar bootjes van ellende weggegaan en vanochtend de rest, behalve Piet. Op de Pescador en op de Marlijn hebben de schippers lekker geslapen, maar wel als enigen! De rest heeft een doorwaakte nacht beleefd… De Grevelingen ziet wit van de schuimkoppen. In het haventje lopen flinke golven naar binnen en onze boot ligt recht achter de haveningang te hobbelen. Met een extra lijn op de kant is het onrustig maar wel veilig. Voor de komende dagen schijnt dit zo door te gaan. Ik vind dus dat we beter voor anker kunnen gaan liggen, maar de bemanning wil dat persé  niet… Intussen lijkt het erop dat OLH mijn gebed heeft verhoord: bij de stoelgang hoorde ik vanochtend nog maar een heel klein beetje van dat angstaanjagende geborrel in de zwartwatertank! Dank u OLH, dus! Ik zal het nooit meer doen! Overigens valt mij ook hier een eigenaardig fenomeen op: hoewel sommige mensen hier met een groot comfortabel jacht aan de steiger liggen, spoeden zij zich om half negen, met strandstoelen, parasols, zonnetenten, tafeltjes en koelboxen naar het enige struikje op de kant, om zich daar van een plekje te verzekeren….. Ik herinner me nog uit de 50-er jaren, dat bij Zandvoort op het immense strand vol kuilen, ook bepaalde strandgangers feilloos een bepaalde kuil herkenden en onder het roepen “Das ist unsere Keule!” aanspraak maakten op die twee vierkante meter zand…. Vreemd geval van adaptatie…! (En, aldus schrijvend over mijn momenten van verbijstering, kom ik de dag wel door.) Om een uur of één komen de Pescadores weer terug van een wandelingetje naar het strand. Onderweg zagen ze dat de Middelplaat vrijwel onbezet was. Daar liggen we wel minder onaangenaam. Hanneke wordt helemaal zenuwacht van het vooruitzicht hier met zoveel wind te vertrekken. Gelukkig gaat dat probleemloos. Bij de Middelplaat hebben we keus te over! We leggen aan bij een steiger naar het oosten. Een uur later zijn de windvoorspellingen gewijzigd: overmorgen is dit de lager wal of, nog erger, waait de wind weer schuin van achteren de kuip in…. Het is dus nooit goed! In elk geval liggen we de rest van de middag heerlijk met de wind pal van voren, zodat wij in het zonnetje en de beschutting zitten. Ik maak een enorme berg goed gevulde saus met pasta: nog zeker voor twee dagen, eventueel met drie personen. Hanneke valt om tien uur ongeveer om en gaat naar bed. Morgen een nieuwe dag!

Maandag begint uitbundig zonnig, maar het wappert ook wel weer flink, schuin van voren. Piet Sap komt aanvaren en vraagt of hij bij ons kan aanleggen. Dat lijkt mij niet zo’n aangenaam idee: aan de lage wal met de wind toenemend in sterkte en dwars op de boot. Gelukkig roept onze Belgische achterbuurman dat hij zo gaat vertrekken. Piet legt voor tijdelijk aan, maar zo dat de achterbuurman er niet uit kan. Als hij los gooit rollen alle stoorwillen bij ons op het dek en schraapt hij met nogal wat voorgesteld lang onze boot. Als Hanneke “ho!” roept, gaat hij volgas in z’n achteruit, met een soortgelijk effect… Met 4 man kunnen hem zover afduwen dat hij zonder verdere schade te maken weg kan varen. Dan is de buurman aan de beurt: ook dat gaat met veel motorgeweld, bijna fout, maar uiteindelijk is die toch ook zonder brokken vertrokken. Piet kan in het gaatje. Dan gaat Hanneke de achterkajuit schoonmaken. Alles moet eruit, met water en zeep, stofzuigen, matten kloppen, poetsen en zeemen…. Tegen één uur is het klaar en zitten we uit te rusten (van onvermoeibaar toejuichen raak je ook bekaf!). Dan komt Piet vragen of een van ons mee wil om boodschappen te doen…. Nou Hanneke natuurlijk best wel! En zo heb ik dan de rest van de middag vrij, zeg maar. ’s Avonds eten we dus pasta. We lopen gevieren naar de waterdoorlaat (van/naar de zee). Daar zien we aardig wat zeehonden die hier hun Luilekkerland hebben gevonden: bij instromend water hoeven ze alleen maar hun bek open te sperren en de lekkerbekjes zwemmen zo het keelgat in! Geen wonder ook dat er een paar zijn met overgewicht. Toni en Chih Ling komen op de boot en Chih Ling en ik spelen wat ouwe zooi en proberen ‘Crazy little ting, called love ‘ van Queen te spelen. Echt soepel gaat het nog niet. Tony voelt zich niet lekker en gaat wat eerder naar bed en tegen twaalven storten wij ook in bed. Intussen is het stevig gaan waaien en we liggen behoorlijk te hobbelen aan lagerwal.

Dinsdag is wel prachtig zonnig, maar er waait opnieuw een stevige en schrale NO wind. Ik schuur de bankjes en zet ze in de teakolie. Dat konden ze duidelijk gebruiken! Hanneke gaat met Chih Ling en Tony naar het informatiecentrum voor de Grevelingen. Ze komt opgetogen terug: het gebouw is helemaal van hout en riet, behalve het skelet. Ze zijn ook boven op het gebouw geweest en daar hadden de een wijds uitzicht, tot Rotterdam. Het wordt een rustige avond, deels doordat we de tent helemaal dichtritsen omdat de wind onaangenaam. ’s Avonds fiedelen we nog wel wat en kijken we nog even naar voetballen op de Pescador.